Ik ben verliefd
Door Luke van Velthoven op 21 Januari 2010, BlogFly me to moon and let me play among the stars. Let me see what spring is like on Jupiter and Mars. Dit terwijl je engelen onthoofd en in Hans Klok-achtige martelwerktuigen stompt. Ik houd van Bayonetta.
In other words: hold my hands. In other words: darling, kiss me. De muziek uit Bayonetta is slechts één onderdeel van de voor mij onvergetelijke ervaring. Ik had in de nieuwe Fable pas een computerspel gezien dat me compleet los zou rukken van Steam. Van dit soort deuntjes wil ik bijna dansgevoel hebben. Gelukkig is dit niet het enige briljante aan Bayonetta hoor, SEGA's laatste kraker.
Mijn eerste ontmoeting met deze titel was echter niet zo positief. Ik zat die dag bij Myron op de bank en verbaasde me over de lange ietwat sullige filmpjes en de tergende laadtijden. Deze jongen mocht het eerste half uur de controller vasthouden, maar het kon me allemaal weinig interesseren. Ik ramde wat op de knopjes en er kwamen allerlei overweldigende aanvallen uit mijn polsje. "Een game die zichzelf speelt met een vaag verhaal? Leuk..." Dat dacht ik.
Na mijn eerste ronde door Bayonetta ben ik wat enkele punten betreft nog niet van mijn mening afgestapt. Het verhaal is inderdaad vaag, maar toch wilde ik weten hoe het afliep. De filmpjes zijn lang, soms ietwat sullig, maar die ging ik ook meer en meer waarderen. Ondanks het te seksistische latexpakje heeft onze heldin zakken vol persoonlijkheid. Toch speel je Bayonetta maar voor één ding: dat vechten, dat over de top doch zo briljante vechten.
Toch krijg ik weinig van mijn vrienden en kennissen warm voor deze bebrilde heks. Mijn moedertje vroeg zich ook al af wat ik aan het doen was toen ze een vrijwel ontblote Bayonetta aantrof die met 'r haar een draak vormde en zo een eindbaas opslokte. Dat haar van die dame is dus een wapen, zoals je waarschijnlijk al weet. Vele kilometers slang, spin en andere monsters kan ze met deze slierten vormen, maar er is altijd nét te weinig over om zichzelf te bedekken.
En ach, dat maakt eigenlijk geen drol uit. Het hoeft nergens op te slaan. Tijdens het spelen van dit schijfje digitaal vermaak slaakte ik veelvuldig 'F YEA' uit en daar draait het wat mij betreft allemaal om. Het is een adembenemende ervaring die je bij de keel grijpt. Ik zou het bijna vergelijken met de singleplayer van Modern Warfare 2. Al kun je Bayonetta vrijwel eindeloos blijven spelen: nog meer vijanden op Hard en hoger, personages vrijspelen, wapens, vaardigheden en ga zo maar door. Zucht.
