Donkere mix van oude bekenden

Door Kobus Kunneman op 13 Januari 2010, Recensie

Niet lang na het opstarten merk je al dat ontwikkelaar Virgil totaal niet van plan was om met Darksiders het wiel opnieuw uit te vinden. De game heeft nagenoeg geen originele aspecten te bieden en doet vooral heel veel aan Zelda en God of War denken. Gelukkig merk je ook snel genoeg dat originaliteit schijnbaar helemaal niet essentieel is om een steengoede titel uit te poepen.

In Darksiders vervul je de rol van War, één van de vier Ruiters van de Apocalyps. De game begint op het moment dat War op Aarde wordt geplaatst. Er is een hevige oorlog tussen Hemel en Hel bezig, met de mensheid als doodsbange derde partij. Je doet wat je hart je ingeeft in zo’n situatie: je neemt je enorme zwaard ter hand en alles wat in de buurt durft te komen, zal dat moeten bekopen met de dood. Inhakkend op engelen, demonen en mensen besef je dat je het beste baantje van de wereld hebt. Tot er aan dat euforische gevoel abrupt een einde wordt gemaakt. De Apocalyps is te vroeg gekomen en jij krijgt natuurlijk de schuld.

Gelukkig krijgt War wel de kans om zijn onschuld te bewijzen. Je krachten worden je ontnomen en je wordt teruggestuurd naar de Aarde. Het enige wat dan tussen jou en je doodsvonnis staat, ben je paradoxaal genoeg zelf. Het verhaal is zoals je kan lezen niet bijster origineel, maar de ontwikkelingen zijn gelukkig wel boeiend genoeg om door te willen spelen. Alsof je naast de vele kerkers en mythische wezens die je op je pad tegenkomt, nog een extra stimulans nodig zou hebben.

Na afloop van de Apocalyps is de Aarde ontdaan van de mensheid en wordt onze planeet bevolkt door hellegebroed en engelen. Zonder uitzondering zijn deze wezens prachtig vormgegeven. De demonen zijn eng, de engelen statig en de andere karakters die je tegenkomt, zijn niet minder overtuigend. De heerlijke tekenstijl van Joe Madureira druipt er vanaf en wordt aangevuld door een voortreffelijke stemmencast. De omgevingen waarin dit alles gebeurd, zijn met hetzelfde oog voor detail in elkaar gezet.

Pagina 1 | Pagina 2

Permalink | Print artikel |

Reacties (43) « vorige 1 2 [3]

Damian. zegt:
15-01-2010 23:43 Poundmax, jij begrijpt helaas een belangrijker principe niet: het schrijven van een recensie.

De recensent heeft namelijk zijn eigen verantwoordelijkheid en schrijft vóór een medium, niet namens het medium. Als een recensent de opinie van een collega moet overnemen, vergeet je een fundamenteel onderdeel van een dergelijk artikel: een recensie representeert de mening van de recensent en natuurlijk niet van iemand anders.

Wees realistisch, Poundy. Zou jij een recensie lezen als de recensent niet zijn eigen mening zou verwoorden? Waarschijnlijk niet

Luke zegt:
16-01-2010 01:38 Het enige nut van sites als Metacritic is dat een je gefabriceerd gemiddelde krijgt. Als je jezelf daar op af gaat stemmen of iets dergelijks faal je hard. Ik kan Bayonetta kut vinden en het een acht geven terwijl Myron er helemaal nat van wordt en het een tien geeft. Het gaat om de tekst, zijn verantwoording en de combinatie van de conclusie en het cijfer. Daarom zeg ik hierbij: wij schrijven uit naam van de persoon die boven de recensie staat, niet namens Mic- Nin- of SonYou, binnenkort YouGamer.

amgoo zegt:
17-01-2010 21:11 @Luke, de bayonetta demo vond ik best wel slecht. In tegenstelling tot dit. Dit is geweldig.

Reacties (43) « vorige 1 2 [3]

Om te reageren moet je lid zijn van SonYou!
Registreer of log in.

Donkere mix van oude bekenden

Darksiders

Laatste reacties

60 seconden