I want to play a game
Door Kobus Kunneman op 25 November 2009, RecensieEigenlijk verbaast het me dat we zo lang hebben moeten wachten op een Saw-game. Pas na vijf succesvolle films werd besloten dat er een game moest komen. Deze moest dan uiteraard wél tegelijkertijd met deel 6 uit de Saw-filmreeks verschijnen.
Wij Europeanen moeten nog even wachten voordat de zesde Saw-film bij ons in de bioscoop te zien is. In Amerika werd de film daarentegen heel netjes tegelijk met de game uitgebracht. Of eigenlijk andersom. Zombie Inc. ging de tijdsdruk aan en heeft binnen de beperkte tijd een zo goed mogelijke game uit de grond gestampt. Zo gaat dat met filmgames.Dat is dan ook goed aan de game af te zien. Overal waar je kijkt, vallen kleine slordigheidjes je op. Niet elke lichtbron zorgt voor schaduw, de animaties zijn knullig, zo nu en dan loop je per ongeluk half in een muur; je kent het wel. Laat het duidelijk zijn dat de perfectionist zich heel vaak gaat storen aan deze game. Maar ook aan minder perfectionistische gamers is gedacht: die kunnen zich ergeren aan het belabberde vechtsysteem. Hier is uiteindelijk wel mee om te gaan, maar dit is een kwestie van de vele foutjes herkennen en daar omheen werken. Je leert dus eigenlijk te laat in de game hoe het vechten echt werkt.
Toch zul je jezelf moeten verdedigen tijdens het doorlopen van de vele puzzels die Jigsaw voor je heeft uitgedacht. Je speelt als Detective Tapp, de agent uit de eerste Saw-film die de schuld krijgt van de dood van zijn collega. Je wordt wakker in een verlaten gekkenhuis met de bekende omgekeerde berenval op je hoofd. Bovendien heeft Jigsaw een sleutel in je lichaam verborgen, welke de vrijheid betekent voor andere gevangenen in het gekkenhuis.
Naast deze gevangenen zul je in het smerige gebouw wat oude bekenden van Tapp tegenkomen. Verwacht geen gezellige tafereeltjes, want iedereen die je tegenkomt heeft een enorme hekel aan je dankzij je obsessie voor Jigsaw. Toch zul je ze moeten bevrijden om verder te komen in het spel. Dit gebeurt met behulp van grotere puzzels, die vooral door de tijdsdruk erg spannend zijn. De rest van de puzzels die je tegenkomt zijn vrij repetitief, maar halverwege de game beginnen deze gelukkig wel moeilijker te worden. Net als het vechtsysteem beginnen de puzzels dus ook pas te laat interessant te worden.
Het verhaal is geschreven door James Wan en Leigh Whannell, de schrijvers van de eerste Saw-film. Zij hebben ook de nieuwe vallen van Jigsaw ontworpen. Dit is meteen ook het sterkste punt van deze game: het smerige, sadistische sfeertje dat de films heeft, biedt de game ook. En niet eens in mindere mate. Ook door de medewerking van Tobin Bell (Jigsaw in de films) voelt deze game echt aan als een verloren deel uit de Saw-saga. Jammer dat Danny Glover, de originele Detective Tapp, niet te strikken was voor de game want zijn vervanger brengt het er helaas maar beroerd vanaf.
Dat de game het vooral moet hebben van de sfeer is helemaal niet erg. We hebben het hier over een survival-horror: sfeer is het belangrijkste aspect van de game. Het survival aspect is bij Saw: The Videogame helaas wel een beetje beperkt. Je krijgt namelijk zo ontzettend veel health en items naar je toe geworpen, dat doodgaan bijna alleen bij puzzels voor zal komen. Het had allemaal wel wat moeilijker gemogen. Zo ook met de Trophies of Achievements: na één keer uitspelen kan je ze eigenlijk al allemaal behalen. Het enige waar je aan moet denken, is variatie in je kills en het laatste checkpoint opnieuw opstarten zodat je van beide eindes kan genieten. Geheel in de stijl van Saw: speel volgens de regels en je wordt rijkelijk beloond.
.
