Misdaad in de stromende regen

Door Myron de Vrede op 23 Augustus 2009, Impressie

Ik moest meteen de eerste teleurstelling verwerken: de demo op de stand bevatte niet één van de twee nieuwe personages. En ik wilde zo graag eens een kijkje in het leven nemen van de vader wiens zoon verdwenen, dan wel dood is. Ach, zo had ik tenminste even de tijd om te kijken of die beloofde, filmische ervaring ook goed overkomt als je zelf de uitkomst mag bepalen.

In de demo was het Mad Jack die ondervraagd moest worden. De FBI agent stapte uit zijn auto de stromende regen in en schuifelde schoorvoetend door de blubber. Dit was nog niet zo eenvoudig omdat je personage zich niet zomaar laat besturen. Je moet de rechtertrekker induwen én de linkerpook richten om door een gebied heen te lopen. Omslachtig en ergens best ouderwets.

Mad Jack, een automonteur, zat in een graafmachine en vond mijn vragen maar niks. Ik mocht wel door zijn garage lopen, maar behulpzaam was hij allerminst. Eenmaal alleen - de beste man had blijkbaar iets beters te doen - kon ik op onderzoek uitgaan. Met een zonnebril en een handschoen kon ik de omgeving in me opnemen en bepaalde plekken selecteren. Zo kwam ik er al snel achter dat er recentelijk een auto was omgespoten – de verfresten zaten nog op de vloer – en kwam ik tot de bizarre ontdekking dat er een schedel verstopt lag in een bad met zuur.

De flink gespierde neger, waar 50 cent nog bang van zou worden, was niet echt geamuseerd van mijn vondst. Ik had echter geen zin in zijn geklets dus ging ik zodra het kon met hem op de vuist. Een ‘quick time event’ begon en ik overwon redelijk snel. Na een aantal spannende scènes belandde Mad Jack onder de rupsband van zijn graafmachine en was de demo afgelopen. Snel herstartte ik het spel maar ik zag vanuit mijn ooghoek dat er heel wat gamers smachtend naar mijn controller keken. Beleefd als ik was stond ik mijn plek maar af zodat ik kon kijken hoe het de andere spelers verging.

Mijn buurman maakte er bijvoorbeeld een flink potje van. Hij werd bewusteloos getrapt, om vervolgens wakker te worden in zijn auto. Voordat hij goed en wel besefte wat er aan de hand was werd hij, met voertuig en al, opgeslokt door een grote maalmachine. Einde oefening?

Het feit dat iedere scène op een aantal verschillende manieren beëindigd kan worden stemt mij gelukkig. Het hoge aantal ‘quick time event’, waar je eigenlijk alleen maar op het juiste moment op het afgebeelde knopje moet duwen, doet me minder. We zullen dat toch niet de hele tijd moeten doen, hoop ik?

Volgens David Cage, de bedenker van Heavy Rain, is dit niet het geval, maar dat valt een beetje moeilijk te geloven als alle getoonde scènes - inclusief die van de nieuwe personages - doorspekt zijn met knopjes rammen. Ik geef de beste man dus vooralsnog het voordeel van de twijfel en hoop dat deze game meer, véél meer, is dan een schitterende game met weinig gameplay. Want beeldschoon is het zeker. Geen fotorealisme maar het komt soms akelig goed in de buurt. Voor ultieme schoonheid – en een grafische presentatie zoals we die tot nu toe nog niet kenden op de consoles – moeten we bij een ándere game zijn: God of War III.