Indrukwekkend als een Hadouken in je maag

Door Myron de Vrede op 04 Maart 2009, Recensie

Laat ik alle eventuele sceptici even uit het water knallen: Street Fighter IV is een waar spektakelstuk geworden. De game trapt af met een trailer die als kunst bestempeld kan worden en houdt het goede gevoel, ook na een flink aantal uur spelen, prima intact. Sterker nog: de game wordt alsmaar beter, het gist als goede wijn. Dit is voor een groot deel te danken aan een sprankelende cast van oude en enkele nieuwe vechtersbazen.

Van de oude garde zijn onder andere de vechtersbazen Ryu en Ken van de partij. Zij worden vergezeld door Gouken, hun oude meester en verbazingwekkend snelle bonk spieren, en Akuma, die nog steeds akelig stoer is met zijn rode Helgast oogjes (oké, eigenlijk hebben die gasten Akuma-oogjes, hij bestaat immers al veel langer!) en mensen zo snel afmaakt dat de combo niet met het blote oog waar te nemen is.

De nieuwe figuren zijn, nu moet ik in al mijn enthousiasme eerlijk zijn, niet allemaal even geslaagd. Crimson Viper behoort al tot mijn favorieten en neemt met haar gevaarlijke outfit heel wat vuurwerk mee naar de ring. Abel is een integer, door littekens getekend, personage en brengt een interessante combinatie van worstel- en vuisttechnieken met zich mee.

Bij Rufus en El Fuerte gaat het naar mijn mening een beetje mis. El Fuerte is een behoorlijk charmante luchadore die zorgt voor een komische noot in de game, maar mist de extra pit die rasloser Dan wel met zich meebrengt. Rufus is blijkbaar speciaal voor de Amerikaanse markt gemaakt. Althans, de makers van Street Fighter IV zeggen goed gekeken te hebben naar wat de Amerikaanse gamer graag zou willen zien in een game, en blijkbaar bedoelen ze daarmee dat je een moddervette lelijkerd, inclusief handlebar snor in de mix kan gooien. Geinig detail is wel dat de zwaartekracht, die normaal gesproken gebruikt wordt om de borsten van wulpse dames te laten zwiepen en zwenken, deze keer misbruikt wordt ten faveure van een gigantische vetbuik.
En toch moet ik toegeven dat, mits goed gespeeld, ook de minst leuke figuren een positieve toevoeging zijn op een al uitpuilend rooster aan te kiezen vechtersbazen. In totaal kun je namelijk met zo’n vijfentwintig man aan de slag!

Wat voor een soort gevechten kunnen we van Street Fighter IV verwachten? Ten eerste komen button bashers er in deze game slecht van af. Dus rammen op willekeurige knoppen terwijl je je pookje alle kanten op duwt resulteert hier min of meer in een spastisch manoeuvrerend figuurtje in plaats van woeste combinaties. Dit komt omdat ieder figuur eigenlijk maar een aantal basisbewegingen heeft die aangevuld worden met een handjevol speciale aanvallen. In vergelijking met Dead or Alive, waar gasten 60 tot 120 verschillende combo’s konden hebben, is dat erg weinig.

Het mooie is dan ook dat de eenvoud van dit systeem zorgt voor gigantisch veel diepgang in de vorm van je EX bar en de afweging die je maakt tussen snelle of sterke aanvallen. Bij iedere gelande klap vult je EX bar zich en als een van de vier partjes vol is, kun je die inwisselen voor een sterke EX aanval. Of je wacht even en knalt er daarna een ontiegelijk harde move uit, waarna je balk helemaal leeg is.