Fallout 3

Door Jerry Vermanen op 11 November 2008, Recensie

Het antwoord op die vraag is voor eenieder die de game heeft gespeeld redelijk simpel: Fallout 3 is pure kwaliteit. Het is echter lastig om hier een exacte beschrijving te geven van de game. Er zijn zoveel memorabele momenten in de game die ik hier zou willen opvoeren om mijn eindoordeel te ondersteunen, dat ik aan twee pagina’s niet genoeg zou hebben. Maar ik wil ook niet het verrassingselement van het verhaal niet verpesten. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Ik gooi het over een andere boeg, namelijk de sfeer in Fallout 3. Die is zo ijzersterk, daar kunnen maar weinig andere titels aan tippen. Niet alleen het verhaal zélf is één van de paradepaardjes van deze game, maar de manier waarop het verhaal zich ontrafelt is zo enorm bijzonder. Te beginnen bij het begin: Vault 101.

We spreken hier over het jaar 2277. Vault 101 bevindt zich in de periferie van Washington DC; een grote, ondergrondse schuilplaats waar een groepje mazzelaars hun heil hebben gevonden tegen de kernoorlogen die de wereld teisteren. Buiten The Vault ligt een verwoeste wereld, waar bandieten, mutanten en verschillende facties de macht hebben gegrepen. Jouw tijd in The Vault is in feite een ‘tutorial’. Hier maak bepaal je het uiterlijk van je personage, je geeft punten uit aan karaktereigenschappen en je leert letterlijk je eerste stapjes zetten. Deze periode in de game is zo knap ontworpen dat je je direct in de spelwereld thuis voelt. Echt, je gelooft het pas als je het gaat spelen.

De aanleiding voor het vertrek uit The Vault is de ontsnapping van je vader uit deze schuilplaats. De Overseer – de leider van The Vault – zei het nog zo duidelijk: “You’re born here. You die here.” Papa had daar schijnbaar lak aan. Chaos in The Vault. Je ontsnapt via de voordeur uit en wordt direct met de immense wereld van Fallout geconfronteerd. Whow!

Dit is geen grootspraak; Zodra je uit The Vault stapt, word je overdonderd door de grootsheid van jouw aankomende spelwereld. Waar ga je als eerste naartoe? Loop je de verlaten stad Springvale in om de plaatselijke school te ontdekken? Ga je naar de nederzetting Megaton om een aantal interessante personages te spreken? Duik je het gebied met de veelzeggende naam The Capital Wasteland in? Aan jou de keuze. De mate van vrijheid is gigantisch, maar voelde nergens intimiderend aan. Via een handige kaart op je Pip-Boy 3000 – die ik straks nog even bespreek – en een kompas kun je elk moment je huidige missie oppakken.

De manier waarop je die missies kunt oplossen kennen dezelfde mate van vrijheid. Voorbeeld: In het begin kun je een mysterieuze, louche zakenman ontmoeten, Mr. Burke genaamd. Hij doet je een oneerbaar voorstel (nee, ik ga geen spoilers geven), waarop ik de moreel verantwoorde keuze nam. Echter, ik kreeg daarna verschillende oplossingen voor mijn neus. Zou ik de sherrif inlichten of voor eigen rechter spelen? De ‘slechte’ keuze geeft echter ook een aantal verschillende keuzes. En de manier waarop je een situatie oplost heeft weer invloed op de spelwereld. Besluit je om bepaalde personen uit te schakelen, dan kom je daar niet zonder gevolgen van af. Zo kunnen sommige keuzes als gevolg hebben dat je zijmissies niet meer kunt spelen of dat een bepaalde factie jou niet meer zo aardig vindt. Dat laatste is nogal zachtgezegd, want in de praktijk zullen de meeste niet-medestaanders je een kopje kleiner willen maken.

Alles, maar dan ook alles heeft gevolgen. Jaag je een groep mutanten tegen je in het harnas, dan kun je represailles verwachten. Zo werd ik plotseling door een groep contracthuurlingen opgewacht toen ik uit een van de vele metrostations kwam banjeren. Nadat ik deze zonderlinge figuren op een portie ‘shotgun’ trakteerde, kon ik zelfs het contract met mijn naam erop oprapen. Aan de andere kant kreeg ik na een aantal positieve bijdragen aan een nederzetting een paar kadootjes van de dankbare bewoners. Jammer dat het een flesje radio-actief water was, maar de bedoeling was goed.