Dante’s Inferno

Dante Alighieri zou zich in zijn graf omdraaien als hij zag hoe heden ten dage met zijn geesteskindje wordt omgegaan. In het originele gedicht beschreef hij zijn droom, waarin hij afdaalt in de negen lagen van de hel. Angstig probeert hij voorbij gedrochten en gekwelden te sluipen met enkel zijn gids om op te vertrouwen. Van zijn meesterwerk is in Dante’s Inferno niets meer over. Gelukkig maar, want het maakt Dante een stuk stoerder.
Angstig is Dante namelijk niet meer. Gewapend met zijn geloof en een zeis die hij uit de dode handen van - jawel - de Dood zelf heeft gerukt, zet hij alles op alles om zijn geliefde Beatrice van haar eeuwige kwelling te verlossen. Een grote diversiteit aan gedrochten en gekwelden zullen zijn pad kruisen tijdens deze helse tocht. Net op het moment dat ze beginnen te wennen aan hun eeuwige lijdensweg, komt Dante met overtuiging dit begrip een nieuwe betekenis geven. Wat is het toch een goedzak.

Een Christen die alle slechteriken in de hel een lesje gaat leren: veel epischer kan een verhaal niet worden. En het is nog relatief origineel ook. In plaats van alle antihelden die we de laatste tijd voorgeschoteld kregen, mogen we nu eens een échte held zijn. Je hoeft je dus niet druk te maken over moeilijke morele keuzes, die je verdere spelverloop bepalen. Een spoor van bloed en ledematen achter je laten is in deze game volledig ethisch verantwoord. Wat een genot.

De game speelt als een alternatieve God of War, wat straks zowel een positieve als een negatieve eigenschap kan worden. De demo liet niet heel veel bijzonders zien om zich te onderscheiden van deze franchise, behalve de setting en het verhaal. Dat originaliteit geen essentiële eigenschap voor een goede titel is, is ons pas met Darksiders weer eens flink duidelijk gemaakt. Echter zal Visceral Games wel alles op alles moeten zetten om van deze titel de kraker te maken waar ze op hopen.
Nu is Visceral Games gelukkig niet de minste op het gebied van games. Eerder brachten ze ons al Dead Space en Dead Space: Extraction. Geen titels die massaal over de toonbank gingen, maar wel titels die deze eer zeker verdienden. Als Dante’s Inferno net zo’n tot in de puntjes uitgewerkte game wordt als deze twee, hoeven we ons nergens druk over te maken. De demo geeft in ieder geval al de indruk dat Visceral wel weet waar ze mee bezig zijn.

De tussenfilmpjes zijn gewoonweg prachtig te noemen, maar ook in-game stelt Dante’s Inferno niet teleur. Het upgrademenu maakt ons ook al lekker met allemaal aanvalstechnieken die we nog niet kunnen kopen en daarbij komen we ook al een handjevol verschillende vijanden tegen. Elke laag van de hel belooft bovendien een vers assortiment aan verdoemden om aan je zeis te rijgen. Je verveelt je daarom niet snel verwacht ik. Waar je wel bang voor mag worden, zijn de gedrochten zelf. Het ontwerp lijkt namelijk het grootste pluspunt van de game te worden. Maar goed ook, want grote, afzichtelijke wezens een kopje kleiner maken is een heerlijk tijdverdrijf. Laat dat hellegebroed maar uitkijken.

Conclusie:
PlayStation 3-bezitters gaan deze game misschien wat minder waarderen als ze God of War al (te) veel gespeeld hebben, maar voor Xbox 360-spelers wordt dit waarschijnlijk dé kans om een goede, maar laagdrempelige en epische hack ’n slash-ervaring in huis te halen. Die Dante mag wat mij betreft zichzelf omdraaien in zijn graf, deze moderne interpretatie van de klassieke gedichten zal meer gamers aanspreken dan de slapjanus uit de originele gedichten. Vechten in naam van de Heer is nog nooit zo stoer geweest.